Δεν είμαι καταθλιπτικός. Το ξαναγράφω άλλη μία, ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΚΑΤΑΘΛΙΠΤΙΚΟΣ! Δεν χρειάζεται να είσαι ψυχικά ασταθής έτσι ώστε να περιγράψεις την χρονιά που έφυγε ως ΣΚΑΤΕΝΙΑ! Φτάνει να μην έχεις φράγκο στην τσέπη(μιας και πρόλαβαν να σου τα πάρουν τις τελευταίες μέρες του χρόνου) και να έχεις σιχαθεί την ανθρωποφαγία.
Ας τα πάρουμε απ' την αρχή ομως...
Η χώρα μας, μετρούσε(και μετράει!) στην πλάτη της, μερικά χρόνια μνημονίου. Ο κόσμος αιμορραγούσε καθημερινά, στο σφυρί ο πλούτος μας, φασίστες, Παύλος Φύσσας, ΒΙΟΜΕ, Σκουριές, κλειστές επιχειρήσεις, αυτοκτονίες, απεργοί της COCA-COLA, συγκεντρώσεις στο σύνταγμα, δακρυγόνα, άστεγοι, πρόσφυγες, ιστορίες καθημερινής τρέλας...και εκεί στην μαυρίλα πετάχτηκε ένας και σου σφύριξε, "Η Ελπίδα Έρχεται..."
Η πρώτη Κυβέρνηση της Αριστεράς είναι γεγονός! Μερικά γαρύφαλλα στην Καισαριανή και ο Βαρούφακας με την φραμπαλεδιάρικη πουκαμισιά του, σε κάνουν να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο. Αγαπώ τον Μίκη αλλά τότε στα ηχεία μου έπαιζε η Jehnny με τους Βο Ningen.
Αρχίζεις και μετράς μέχρι το 100 μπας και σωθεί ο τόπος. Ονειρεύεσαι...
Περνάν οι μέρες...διαπραγμάτευση, τσιγάρα, βιβλία, ραδιόφωνο, καιγέται η ψυχούλα μας ρε! Μ' ακούει κανείς; Μπα...Μερικές σελίδες στο πάτωμα βαμμένες με αίμα. Ξεπεσμός! Έχω παρέα τον Γιάννη και ξαποσταίνω.
Σε βάζουν στον τοίχο και εκεί θυμάσαι τα τριανταφυλλα της Καισαριανής. Δημοψήφισμα! Η ιστορία αρχίζει και γράφεται μπροστά στα μάτια μας. The West is The Best...λες και τόσα χρόνια μεγαλώσαμε με δολάρια. Έχω μία μπελαρούς στην αυλή, λες να είμαι σοβιετικός πράκτορας; Νεωτεριστές της σκέψης(μη χέσω), σώβρακα, φανέλες, μετριοπαθείς που τα κατέβασαν και εσύ στη μέση κοιτάς αλλού, δίπλα σου...Παίρνεις ανάσα και σηκώνεις το κεφάλι γι' αυτούς που τα έχασαν όλα. Για τους ΜΗ ΕΧΟΝΤΕΣ!
Γελάς την μέρα, κλαίς τα βράδια, το καλοκαίρι σου έχει όνομα.
Μαζεύεις τα κομμάτια σου και με ότι περίσεψε στην τσέπη συνεχίζεις. Δεν θέλεις πολλά...μερικά λόγια στα λονδρέζικα και λίγο καφέ.
Στέκεσαι...νομίζεις ότι αυτά που έζησες ήταν απλά ένα ψέμα. Βρωμάει ο τόπος σαπίλα, φασίστες, κυράτσες σε κερνάνε την χολή τους και ο μικρός Αιλάν βγάζει φτερά. Κρύβεσαι πίσω απ' τον διονυσιακό χορό του Σείριου...και είναι τόσο μαγικά.
Σμίγουν οι παρέες, γλεντάς και εσύ όσο σε παίρνει. Περιμένεις και ακούς...
Δεκέμβριος.
Τελειώνουν οι μέρες του χρόνου...Η πόλη γιορτάζει, φίλοι, συγγενείς, ανταλλάσεις κουβέντες με ανθρώπους που αγαπάς, σκέφτεσαι τι σκατά έζησες την χρονια που πέρασε και συνειδητοποιείς ότι ήταν τόσο μαγική όσο και ο βόθρος του σπιτιού σου. Σε πρόδωσαν, σε έφτυσαν στα μούτρα, σάρκα να τους δώσεις δεν θα χορτάσουν, κανίβαλοι...αλλά το μεσαίο σου δάχτυλο παραμένει σηκωμένο.
Καλή Χρονιά!
Καμπανταΐδης Νικόλαος
Σέρρες, Ιανουάριος 2016
