Αυτη τη φορά τη σκυτάλη παίρνουν οι Jane Doe. Με έδρα την θεσσαλονίκη, αποτελούν μία από τις πολλά υποσχόμενες μπάντες της εναλλακτικής σκηνής.

Δημιουργήθηκαν το 2007 και ένα χρόνο μετά κυκλοφορούν το ντεμπούτο άλμπουμ "Heaven for Dogs", από την Run Devil Run Records σε παραγωγή του Νικόδημου Τριαρίδη. Να σημειώσουμε ότι η μπάντα προέβει σε μία πρωτοπωριακή για την εποχή κίνηση, προσφέροντας δωρεάν το άλμπουμ για download φτάνοντας τις 2.500 λήψεις!

Φτάνουμε στο 2013, όπου παρέα με την Puzzlemusik Records κυκλοφορούν την δεύτερη δισκογραφική τους δουλειά, με τίτλο "The Enormous Head of King Splendid", σε παραγωγή για ακόμη μία φορά του Νικόδημου Τριαρίδη. Το 2014 επιστρέφουν με νέες ιδέες και με σαφώς πιο δυναμικό ήχο, μας παρουσιάζουν το άλμπουμ "Revolution Diaries" ενώ στα τέλη της χρονιάς ως επιβεβαίωση της δημιουργικής τους κλάσης, κυκλοφορούν το τέταρτο σε σειρά άλμπουμ της δισκογραφίας τους με τίτλο "Recipes for Refugees".

Αεικίνητοι από την φύση τους, όμως συνεχίζουν να απασχολούν τον τύπο με τις live εμφανίσεις τους, δίνοντας συνεντεύξεις κ.α. και δεν σταματούν να εκπλήσσουν το κοινό τους με μικρά καλούδια, όπως είναι μια σειρά από comic strips σχετικά με το συγκρότημα που παρουσιάστηκαν στην Fan Page τους στο Facebook, τα οποία σχεδίασε ο κομίστας Peslac και έχουν τίτλο "Oι συναρπαστικές περιπέτειες των Jane Doe".

Έχουν βρεθεί στην ίδια σκηνή με τους Rosebleed, FILM, Aleph, Scab Level, Infidelity, Μωρά στη Φωτιά, Accra Minoa, Decomposer, Playground, 22 Puppies, Fuzzy Nerds, Fall in Parts, In A Testube, Coin, Transistor, Νάνοι κ.α. Πρόσφατα άνοιξαν τους Νεοϋρκέζους "A Place to Bury Strangers" οι οποίοι εκφράστηκαν με τα πιο θερμά λόγια για το συγκρότημα ενώ κάτι ανάλογο συνέβη και με τους βρετανούς O.Children.

Μπορείτε να ακούσετε και να κατεβάσετε τις δουλειές των Jane Doe, ΕΔΩ!

Πως πέρασαν οι 365 μέρες για τους Jane Doe;

Καθώς τινάζουμε αμήχανα με την ανάστροφη του χεριού μας έναν ακόμα χρόνο από το πέτο μας και τον αφήνουμε να πέσει στροβιλιζόμενος στη σκόνη των αιώνων που έχει μαζευτεί αρκετή στα πόδια μας (μέχρι να ανέβει πάνω από τη μύτη και να μας πνίξει), επιστρέφουμε σε ταινίες, βιβλία, κόμικ, σειρές και τραγούδια που μας «μίλησαν» κάπως παραπάνω φέτος.

Τραγούδια… τραγούδια ή όχι ακριβώς τραγούδια. Μουσικές. Σαν αυτές που εξακολουθεί να σκαλίζει ο Δαβίδ Gilmour και δημιουργούν πορτρέτα μιας άλλης (ολόδικής του) εποχής, με τα επιβλητικά του σόλο και εκείνο τον πόνο που φανερώνει, σαν δόντια, άσματα όπως το “In any Tongue”.

Ή εκείνη την ερωτική λύσσα που κοινωνεί ο Father John Misty σε μικρές εξομολογήσεις όπως το “I love you honeybear”.

Κι ύστερα είναι αυτή η βιομηχανική τραγωδία που κυοφορεί ο δαίμονας που ακούει στο όνομα Marilyn Manson και την εξαπολύει στο φτιασιδωμένο, πλαδαρό πρόσωπο της κοινωνίας, με τη μορφή ύπουλων ποπ ναρκωτικών όπως το “Mephistopheles of Los Angeles”.

Και υπάρχουν τραγούδια για εκείνα τα ήσυχα πρωινά που γιορτάζεις την απώλεια, που τα λόγια βγαίνουν από ένα στόμα που μασάει τη πίκρα σαν ταμπάκο, φτύνει σάλιο για να γεμίσει λίμνες που βαρέθηκαν να περιμένουν τη βροχή. Αυτό το στόμα ανήκει στον Sufjan Stevens και στο λυρικό του μοιρολόι “Fourth of July” καληνυχτίζει για πάντα τη μητέρα του και όλους τους νεκρούς αυτού του κόσμου…

Και μετά, βρισκόμαστε να αποχαιρετάμε εποχές ακούγοντας Mercury Rev και το “Autumn’s in the air”

ή να κρατάμε τη πιο καλή μας ανάσα για μια κατάδυση στη θάλασσα των Foals, γυμνοί, ακέραιοι και πολύ μακριά από το να χαρακτηριστούμε νηφάλιοι, προσπαθούμε ακόμα να καταλάβουμε τι πήγε στραβά και “What Went Down”.

Και μπορεί να μη ζήσαμε στη «Καλλιθέα» του Δεληβοριά, τον καταλαβαίνουμε, όμως, πολύ καλά όταν του λείπει ο Ραλφ Μάτσιο, ο Γαρδέλης, ο Σταλόνε και η εποχή που η αθωότητα ήταν ένα φθαρμένο παντελόνι και μια κατάβαση στο υπόγειο ουφάδικο της γειτονιάς σου.

Και περνάνε οι μέρες ή ίσως και οι δεκαετίες και η ενηλικίωση σου έχει στα ακουστικά της το “Sunshine on my back” των The National,

ένα αποκούμπι για κάθε μικρό σεισμό που αποφάσισε να σου αναποδογυρίσει τη ζωή ξανά και ξανά και βλέπεις τη λίστα σου και περιλαμβάνει ένα όνομα που σε κάνει να χαμογελάς, The World is a beautiful place & I’m no longer afraid to die με ένα τραγούδι που σου κόβει το γέλιο, “January 10th, 2014”,

λίγο πριν μπει η καθαρτήρια φωνή του Dylan βαμμένη από τσιγάρα, ξεκούρδιστη από αλκοόλ, γρατζουνισμένη από τις προφητείες, να ψιθυρίσει “The night we called it a day” και να είσαι σίγουρος πως όλα θα πάνε καλά.

Ή ίσως κι όχι.

Facebook Page: Jane Doe