Ο Νίκος Χαλβατζής ανήκει σε αυτή την γενιά καλλιτεχνών που δίνουν χώρο και τρόπο σε νέες ιδέες. Αυτό φυσικά φάνηκε και απο την πρώτη του δουλειά με τίτλο "Πλάνο Εξόδου" που κυκλοφόρησε το 2006 σε παραγωγή του Σωκράτη Μάλαμα ενώ το 2010 ακολούθησε το "Γκόλεμ".

Το 2014 κλείνει τον κύκλο με το "Αλφα Ζεύγος". Ο τελευταίος δίσκος είναι στην ουσία κατά τα λεγόμενα του το τέλος μιας τριλογίας. Μία αφήση που τελειώνει στο "Αλφα Ζεύγος" με τον πιο ηλεκτρικό τρόπο. Τον Μάρτιο που μας πέρασε βρέθηκε στον Σταυρό του Νότου μαζί με τους ΤΕΦΛΟΝ,  για την παρουσίαση της νέας του δουλειάς.

Πως πέρασαν οι 365 μέρες για τον Νίκο Χαλβατζή;

Η παρακάτω είναι μια λίστα από αυτές που δεν προτείνουν. Δεν είναι το νέο πράμα που σπαρταράει και θα μας γλιτώσει έστω και για λίγο από την εσωτερική μας αδιαφορία και συνήθεια καταβρόχθισης του νέου. Το νέο πάντα θα καραδοκεί χωρίς την έγκριση μας και στην Ελλάδα πρέπει πρώτα να βρυκολακιάσει ώστε να χαρακτηριστεί ως τέτοιο.

Με τους εν λόγω λοιπόν είμαστε από παντελώς άγνωστοι με μερικούς έως κλίκα με μερικούς άλλους. Γράφουν σε γλώσσα που καταλαβαίνω, με ξαφνιάζουν, ξεβολεύουν και τους κρυφοκλέβω, Δεν κάνουν απλές ασκήσεις ύφους και υφής, έχουν συγκεκριμένη άποψη και ταλέντο. Δεν ανακάλυψαν τον τροχό αλλά πάνε το πράγμα λίγο παρακάτω με τρόπο που προσωπικά κάτι μου λέει. Μπορεί να καβαλήσουν το κύμα, μπορεί και όχι.

Κρατήστε λοιπόν το προσωπικά κατά νου γιατί θα μπορούσαμε να μιλάμε για τον boy και τον Κτήρια, τον λόλεκ και τον Δημητριάδη, τον Φοίβο και τον Παπακωνσταντίνου αλλά δεν το κάνουμε εδώ τώρα. Περιμένοντας λοιπόν τις επικείμενες νέες κυκλοφορίες φίλων μου, να κάποιες περιπτώσεις που τελείως υποκειμενικά φέτος μου ξανα-κέντρισαν το ενδιαφέρον. Τους εύχομαι να μας απασχολούν και στο μέλλον χωρίς να μας τα ζαλίσουν όπως η προηγούμενη γενιά.

Super Stereo - Tο Tέρας: Κορεσμένος ήχος, παραγωγή με άποψη και τόλμη, ύφος και beck-ικος σαρκασμός. ο κύριος Dzingovic - καρδιά του εγχειρήματος- αφήνοντας πίσω τα περιττά προτείνει κάτι το γοητευτικό, συμπαγές και συμπαθές και στους λαϊκούς τύπους.

Βασίλης Πετρίδης - Φέρνω τα Πέρατα Κοντά: Αν και δε συμφωνώ με τον πόνο του Έλληνα μετανάστη εν έτη 2000 και φεύγα, ο κύριος Πετρίδης δείχνει μια ιδιαίτερη ευαισθησία και ευφυΐα ισορροπώντας με τρόμο πάνω από την νεομετακλαρινοκιτς εκδοχή του έρωτα στην εποχή του wifi. Υπόδειγμα σεβασμού το εκτελεστικό μέρος του κλιπ. Φωνή και κιθάρες κοσμήματα!

Σταύρος Δάλκος: Ο κύριος Σταύρος Δάλκος είναι μια ιδιάζουσα περίπτωση δημιουργού. Έχοντας ψιλοανιχνεύσει τα τραγούδια που προσωπικά προτείνει και κατατάσσοντας τον κάπως, μου ρίχνει ένα χαστουκάκι και συστήνεται εκ νέου με τους όλοι στον 3ο. Τσογλανοπανκκαναπεολκής ή ελληνοφολκδωματίου?

Νίκος Πλατιάς - Πόση Δίψα: Δεν ξέρω που κατατάσσει τον εαυτό του ο κύριος Πλατιάς πάντως αυτή η φωνή του –όταν δεν την καταπιέζει- θα μπορούσε να δείξει το δρόμο σε πολλούς. Χωρίς να σταθώ στις φωτεινές στιγμές τραγουδιών του.

Τεφλόν: Η καλύτερη ελληνόφωνη μπάντα έβερ.

Γιουσουρούμ: Το αγαπημένο post-έντεχνο συγκρότημα του Μάνου Χατζιδάκι. Εμπνευσμένα τραγούδια σε fuzzoκίθαρα, φαγκότα και λογής έγχορδα πασπαλισμένα και ντοπαρισμένα με σκόνη μπέμπαντα. Ρυθμικές και αρμονικές ασκήσεις που ρέουν αβίαστα.

Άγγελος Αγγέλου (Πάνος Αθανασόπουλος) - Απαγορεύεται η μουσική: Ο κύριος Αγγέλου υπερδραστήριος υπηρετεί το παιδικό τραγούδι-παραμύθι χρόνια τώρα. Με τη συνεργάτη του Έμη Σίνη χτίζουν σταδιακά έναν κόσμο που ενώ δεν απομακρύνεται πολύ από τις αφετηρίες του είδους, εντούτοις συνδυάζει, με μεράκι και προσήλωση, το θέατρο με τις δομές και ενορχηστρώσεις μιας πιο λόγιας και ακριβής μουσικής παιδείας. Όσο για το φαινόμενο Αθανασόπουλου είμαι τελείως ανεπαρκής να το χαρακτηρίσω. Εάν αντιληφθείτε εμφάνισή του επί σκηνής πλησίον σας, σπεύσατε. Δηλώνω αμετανόητη του groupie.

Δανάη Παναγιωτόπουλου - Αντίπυρα: Η κυρία Παναγιωτόπουλου δεν χωρά σε απλές αναγνώσεις και κριτικές δίσκου, πόσο μάλλον να συγκριθεί με τις σύγχρονές της περιπτώσεις, φίλοι μου κριτικοί. Βέβαια αυτό είναι και το σκοτεινό της σημείο.

Λάμδα - Η Eπόμενη Mέρα: Λόγος ακριβής και αυτάρκης,εφορμώντας ανέλπιστα από αυτό που καλούμε λαϊκή παράδοση, συνθέσεις και τοπία να σπάνε τον αστικό ιστό, επιρροές που επιμένουν για λίγο ακόμη. Ειλικρίνεια.

Πέτρος Μάλαμας - Kαναδέζα: Προσωπικά, από τις ποιο ευχάριστες εκπλήξεις, ειδικά στα ακυκλοφόρητα του τραγούδια που διαρρέουν από χέρι σε χέρι, διαφαίνεται μια περσόνα τσαχπίνικη και ανήσυχη που δεν υπάρχει όμοια της στον περίγυρό της.

Facebook Page: Νίκος Χαλβατζής